Bilgi DAMLASI

Hayati Develi

kaynak

Osmanlı Türkçesi Grameri-1
Osmanlı Türkçesi Grameri-2

24 kez sorgulandı

İlgili Konu

Bilgi Damlası Kaynaklar

Arapça kalıplar (failler)

alt başlık

3220 kez sorgulandı

İlgili Konu

Arapça kalıplar

tabip

Arapça

1. isim Hekim. Cümle Al

302 kez sorgulandı

Kaynak (29.03.2021-23.04.2024)

Köken

tıp → (tbb + fâ`il) → tabib → ünsüz benzeşmesi → tabip

Arapça tıp sözcüğünden gelir, tıpla uğraşan.

tacir

Arapça (ta:cir)

1. isim, eskimiş Ticaretle uğraşan kimse, tüccar. Cümle Al

578 kez sorgulandı

Kaynak (21.08.2009-03.05.2021)

Köken

ticaret → (tcr + fâ`il) → tacir

Arapça ticaret sözcüğünden gelir, ticaretle uğraşan, satıcı.

Aynı kökten türeyenler

tüccar

taif

Arapça

1. sıfat Etrafını dolaşıp dönen.

139 kez sorgulandı

Kaynak (30.06.2020-30.06.2020)

Köken

tavaf → (tvf + fâ`il) → taif

Arapça tavaf sözcüğünden gelir, tavaf eden

Aynı kökten türeyenler

tayfa

talip

Arapça (ta:lip)

1. sıfat İsteyen, istekli.

2. isim Genellikle evlenmek isteyen ve bu isteğini evleneceği kimseye bildiren erkek. Cümle Al

212 kez sorgulandı

Kaynak (11.02.2021-20.07.2022)

Köken

talep → (tlb + fâ`il) → talib → ünsüz benzeşmesi → talip

Arapça talep sözcüğünden gelir, talep eden, istekli.

tarik

Arapça

1. sıfat Terk eden, bırakan, vazgeçen.

551 kez sorgulandı

Kaynak (27.02.2009-15.05.2014)

Köken

terk → (trk + fâ`il) → tarik

Arapça terk sözcüğünden gelir, terk eden.

vahim

Arapça

1. sıfat Ağır, korkulu, çok tehlikeli, vahametli. Cümle Al

861 kez sorgulandı

Kaynak (17.02.2009-03.02.2014)

Köken

vahamet → (vhm + fâ`il) → vahim

Arapça vahamet sözcüğünden gelir, vahametli olan, tehlikeli durumda olan.

vaiz

Arapça (va:iz)

1. isim İbadet yerlerinde öğüt niteliğinde dinî konuşmalar yapan kimse, öğütçü. Cümle Al

605 kez sorgulandı

Kaynak (18.12.2013-18.12.2013)

Köken

vaaz → (v`z + fâ`il) → vaiz

Arapça vaaz sözcüğünden gelir, vaaz veren.

vâkıf¹

Arapça (va:kıf)

1. sıfat, eskimiş Bilen, farkında olan. Cümle Al

2393 kez sorgulandı

Kaynak (01.04.2009-20.05.2024)

Köken

vukuf → (vkf + fâ`il) → vâkıf

Türkiye Türkçe'sinde kullanılmayan Arapça vukuf sözcüğünden gelir, vukuf sahibi, anlayan.

vâkıf²

Arapça (va:kıf)

1. sıfat Bir şeyi vakıf durumuna getiren.

10 kez sorgulandı

Kaynak (20.05.2024-20.05.2024)

Köken

vakf → (vkf + fâ`il) → vâkıf

Arapça vakıf sözcüğünden gelir, vakfeden.

vaki

Arapça (va:ki:)

1. sıfat Olan, olmuş.

985 kez sorgulandı

Kaynak (14.12.2012-09.04.2024)

Köken

vuku → (vk` + fâ`il) → vaki

Arapça vuku sözcüğünden gelir, vuku bulan.

Aynı kökten türeyenler

emrivaki filvaki

vali

Arapça (va:li)

1. isim Bir ilde devleti temsil eden en yetkili yönetim görevlisi, ilbay. Cümle Al

2. isim, tarih Satrap.

914 kez sorgulandı

Kaynak (16.07.2009-23.10.2022)

Köken

vilayet → (vly + fâ`il) → valiy → ses düşmesi → vali

Arapça vilayet sözcüğünden gelir, vilayet yöneticisi, il yöneticisi.

valid

Arapça

1. isim, eskimiş Baba.

816 kez sorgulandı

Kaynak (28.04.2009-23.04.2021)

Köken

veladet → (vld + fâ`il) → valid

Türkiye Türkçe'sinde kullanılmayan Arapça veladet sözcüğünden gelir, doğurtucu.

Aynı kökten türeyenler

valide

varis

Arapça (va:ris)

1. isim Kalıtçı. Cümle Al

553 kez sorgulandı

Kaynak (03.10.2011-03.10.2011)

Köken

veraset → (vrs + fâ`il) → varis

Arapça veraset sözcüğünden gelir, veraset sahibi, kalıt kalan kimse.

Aynı kökten türeyenler

verese

vasıt

Arapça

1. sıfat Ortada bulunan.

1525 kez sorgulandı

Kaynak (19.12.2014-19.12.2014)

Köken

vasat → (vst + fâ`il) → vasıt

Arapça vasat sözcüğünden gelir, vasat olan, ortada.

Aynı kökten türeyenler

vasıta

vesait

vasi

Arapça (vasi:)

1. isim Bir yetimin veya akılca zayıf, hasta birinin malını yöneten kimse. Cümle Al

2. isim Ölen bir kimsenin vasiyetini yerine getirmekle yükümlü olan kimse.

178 kez sorgulandı

Kaynak (05.07.2022-24.10.2022)

Köken

vasiyet → (vsy + fâ`il) → vasi

Arapça vasiyet sözcüğünden gelir, vasiyeti gerçekleştiren.

vedi

Arapça

1. sıfat Başkasının malını saklamaya memur kimse.

543 kez sorgulandı

Kaynak (06.03.2014-06.03.2014)

Köken

ved → (vd` + fâ`il) → vedi

Türkiye Türkçe'sinde kullanılmayan Arapça ved sözcüğünden gelir.

Aynı kökten türeyenler

vedia

vekil

Arapça (veki:li)

1. isim Birinin, işini görmesi için kendi yerine bıraktığı veya yetki verdiği kimse.

2. isim Milletvekili.

3. isim Bir görevde, asıl görevlinin yerine bakan kimse.

4. isim, eskimiş Bakan. Cümle Al

1039 kez sorgulandı

Kaynak (10.07.2009-10.07.2009)

Köken

vekâlet → (vkl + fâ`il) → vekil

Arapça vekâlet sözcüğünden gelir, vekâlet eden.

Aynı kökten türeyenler

vekilharç vekillik vükela

veli

Arapça (veli:)

1. isim Bir çocuğu koruyan, işlerine bakan ve her türlü davranışından sorumlu kimse, ege, iye.

2. isim, din bilgisi Ermiş. Cümle Al

811 kez sorgulandı

Kaynak (16.07.2009-16.12.2022)

Köken

velayet → (vly + fâ`il) → veli

Türkiye Türkçe'sinde az kullanılan Arapça velayet sözcüğünden gelir, velayet eden.

Aynı kökten türeyenler

evliya veliaht

zabit

Arapça (za:bit)

1. isim, eskimiş Rütbesi teğmenden binbaşıya kadar olan asker. Cümle Al

2. sıfat, mecaz Tuttuğunu koparan, dediğini yaptıran.

562 kez sorgulandı

Kaynak (30.05.2008-12.12.2020)

Köken

zabt → (zbt + fâ`il) → zabit

Arapça zapt sözcüğünden gelir, zapt eden, kuşatan.

Aynı kökten türeyenler

zabıta

zahir

Arapça (za:hir)

1. sıfat Açık, belli.

2. isim Dış yüz, görünüş.

3. zarf, halk ağzında Kuşkusuz, elbette, şüphesiz. Cümle Al

786 kez sorgulandı

Kaynak (16.11.2009-16.11.2009)

Köken

zuhur → (zhr + fâ`il) → zahir

Türkiye Türkçe'sinde az kullanılan Arapça zuhur sözcüğünden gelir, zuhur eden, görünen.

Aynı kökten türeyenler

zahiren zahiri zevahir