Arapça (liya:kat)
1. isim Bir kimsenin, kendisine iş verilmeye uygunluk, yaraşırlık durumu, değim. 
| Liyakat ve namusa dayanan zenginliğe düşman değilim. |
|
2. isim Kifayet.
| Her birimiz kendi liyakatimize göre, üzerimize bir vazife almalıyız. |
|
237 kez sorgulandı Kaynak (29.07.2016-12.12.2020)
( lyk + fi`âlet) → liyakat
Türkiye Türkçe'sinde kullanılmayan Arapça lyk kök harflerinden gelir, layık olma durumu.
|
Arapça (kifa:yet)
1. isim Yeterli miktarda olma, yetme, kâfi gelme. 
2. isim Bir işi yapabilecek yetenekte olma, yeterlik.
865 kez sorgulandı Kaynak (27.07.2012-12.12.2020)
|
|
kaynak
Türk Dil Kurumu, Türk Dili Tetkik Cemiyeti adıyla 12 Temmuz 1932'de Atatürk'ün talimatıyla kurulmuştur. Cemiyetin kurucuları, hepsi de milletvekili ve dönemin tanınmış edebiyatçıları olan Sâmih Rif'at, Ruşen Eşref, Celâl Sahir ve Yakup Kadri'dir. Kurumun ilk başkanı Sâmih Rif'at'tır. Türk Dili Tetkik Cemiyetinin amacı, "Türk dilinin öz güzelliğini ve zenginliğini meydana çıkarmak, onu yeryüzü dilleri arasında değerine yaraşır yüksekliğe eriştirmek" olarak tespit edilmiştir. Atatürk'ün sağlığında, 1932, 1934 ve 1936 yıllarında yapılan üç kurultayda hem Kurumun yönetim organları seçilmiş, hem dil politikası belirlenmiş, hem de bilimsel bildiriler sunulup tartışılmıştır. 26 Eylül-5 Ekim 1932 tarihleri arasında Dolmabahçe Sarayı'nda yapılan Birinci Türk Dili Kurultayı sonunda Kurumun "Lügat-Istılah, Gramer-Sentaks, Derleme, Lenguistik-Filoloji, Etimoloji, Yayın" adları ile altı kol hâlinde çalışmalarını sürdürmesi kabul edilmiştir. Sonraki kurultaylarda bu kollardan bazıları ayrılmış, bazıları tekrar birleştirilmiş; fakat ana çatı değiştirilmemiştir. 1934'te yapılan kurultayda Cemiyetin adı, Türk Dili Araştırma Kurumu; 1936'daki kurultayda ise Türk Dil Kurumu olmuştur
231118 kez sorgulandı
Bilgi Damlası Kaynaklar
|
|
kök harfler Arapça
150 kez sorgulandı
|
|
Arapça (la:yık, l ince okunur)
1. sıfat Nitelikleri, özü, hareketleri, davranışlarıyla bir şeyi elde etmeye hak kazanmış olan.
| Sevilmeye o herkesten fazla layıktır. |
|
2. sıfat Bir kimseye uygun olan, yaraşan.
634 kez sorgulandı Kaynak (29.07.2016-29.07.2016)
|
|
|
