Türkçe
1. isim İnsan ve hayvanlarda gövdenin kaburga kenarlarından kasıklara kadar olan ön bölgesi. 
| Şuursuz bir acele ile mahmuzlarını atının karnına vurdu. |
|
2. isim Döl yatağı.
| Fakat karnındaki çocuk da bu insanüstü erkeğin bir parçasıydı. |
|
3. isim Bazı şeylerde şiş ve içi boş bölüm.
| Geminin karnı. Şişenin karnı. |
|
4. isim Mide.
| Karnım aç, elim ayağım donmuş gibi. |
|
5. isim, mecaz İç, gönül, akıl, kafa.
| Ben senin karnındakini ne bileyim? |
|
6. isim, mecaz Ahlaki açıdan kabul edilemeyen şeyleri kabullenme. 
7. isim, fizik Gelen ve yansımış dalgaların girişimiyle oluşan duraklı dalgalarda en büyük genlikte titreşen noktalar.
1695 kez sorgulandı Kaynak (11.05.2012-19.02.2021)
Türkçe
1. isim Herhangi bir durumun, cismin veya alanın sınırları arasında bulunan bir yer, dâhil, dış karşıtı.
| Deniz gecenin içinde, gece denizin içindedir. |
|
2. isim Oyuk şeylerin boşluğu.
3. isim Cisimlerin yüzeyleri arasında kalan her nokta.
| Tahtanın içi çürümüş. |
|
4. isim Nesnelerin veya kimselerin arasında bulunan nesne veya kimse, ara.
5. isim Ten ile dış giysiler arası.
| Boynumda kalın yün atkı, içimde çift kat fanila, gene de titriyorum. |
|
6. isim Kabuğu olan veya dışı kabuk durumunda bulunan yiyeceklerde kabuğun sardığı bölüm.
| Ekmek içi. Ceviz içi. |
|
7. isim Pirinç, soğan ve baharatla hazırlanan, dolmalarda kullanılan karışım.
8. isim Mide, bağırsak, karın.
| İçi bulanmak. İçi sürmek. |
|
9. isim Akıl, gönül, irade gibi insanın manevi varlığını oluşturan şeylerden herhangi biri.
| İçimizdeki sevinçleri, kederleri paylaşacak insan nerede? |
|
10. isim Bir ülke, şehir, topluluk vb.nde olan veya yapılan.
| Yurt içi ulaşım. Şehir içi haberleşme. Aile içi ilişkiler. |
|
11. isim Değişik yemeklerde kullanılmak üzere et ile sebzelerin ince kıyımının karıştırılması ve yoğrulmasıyla meydana getirilen karışım.
12. sıfat Somut kavramlarda iki veya ikiden çok şeyde merkeze daha yakın olan.
| İç kapının perdesi yanlara doğru açıldı. |
|
13. sıfat İnsanın manevi varlığıyla ilgili olan.
| İç dünyamız. |
|
14. isim, mecaz Muhteva.
3 kez sorgulandı Kaynak (24.02.2021-24.02.2021)
|
|
kaynak
Türk Dil Kurumu, Türk Dili Tetkik Cemiyeti adıyla 12 Temmuz 1932'de Atatürk'ün talimatıyla kurulmuştur. Cemiyetin kurucuları, hepsi de milletvekili ve dönemin tanınmış edebiyatçıları olan Sâmih Rif'at, Ruşen Eşref, Celâl Sahir ve Yakup Kadri'dir. Kurumun ilk başkanı Sâmih Rif'at'tır. Türk Dili Tetkik Cemiyetinin amacı, "Türk dilinin öz güzelliğini ve zenginliğini meydana çıkarmak, onu yeryüzü dilleri arasında değerine yaraşır yüksekliğe eriştirmek" olarak tespit edilmiştir. Atatürk'ün sağlığında, 1932, 1934 ve 1936 yıllarında yapılan üç kurultayda hem Kurumun yönetim organları seçilmiş, hem dil politikası belirlenmiş, hem de bilimsel bildiriler sunulup tartışılmıştır. 26 Eylül-5 Ekim 1932 tarihleri arasında Dolmabahçe Sarayı'nda yapılan Birinci Türk Dili Kurultayı sonunda Kurumun "Lügat-Istılah, Gramer-Sentaks, Derleme, Lenguistik-Filoloji, Etimoloji, Yayın" adları ile altı kol hâlinde çalışmalarını sürdürmesi kabul edilmiştir. Sonraki kurultaylarda bu kollardan bazıları ayrılmış, bazıları tekrar birleştirilmiş; fakat ana çatı değiştirilmemiştir. 1934'te yapılan kurultayda Cemiyetin adı, Türk Dili Araştırma Kurumu; 1936'daki kurultayda ise Türk Dil Kurumu olmuştur
231183 kez sorgulandı
Bilgi Damlası Kaynaklar
|
|
|
