Arapça (devra:nı)
1. isim, eskimiş Dünya. 
| Ben neyleyim büyükse devran. |
|
2. isim Kader, talih.
| Herkesin başına yazılan gelir, devrandır. |
|
3. isim Zaman, çağ.
Ben artık eskisi gibi değilim
Devran değişti |
|
1755 kez sorgulandı Kaynak (17.07.2009-17.07.2009)
deveran → ses düşmesi → devran
Türkiye Türkçe'sinde az kullanılan Arapça deveran sözcüğünden gelir.
|
Arapça (zama:nı)
1. isim Bir işin, bir oluşun içinde geçtiği, geçeceği veya geçmekte olduğu süre, vakit.
| Zaman geçtikçe hafifleyecek yerde, daha ziyade ağırlaşan bir vicdan azabı duyarım. |
|
2. isim Bu sürenin belirli bir parçası, vakit.
| Efendiler, az söylemek çok yapmak zamanı gelmiştir. |
|
3. isim Belirlenmiş olan an. 
4. isim Çağ, mevsim.
Gül zamanı. Çocukluk zamanı.
|
|
5. isim Bir işe ayrılmış veya bir iş için alışılmış saatler, vakit.
6. isim Dönem, devir1.
| Dedelerimizin zamanında burada bir kral yaşardı. |
|
7. isim, gök bilimi Olayların oluş ve akış sırasını belirleyen, düzenli ve dönemli gök olaylarını birim olarak kullanan sanal bir kavram.
8. isim, dil bilgisi Fiillerin belirttikleri geçmiş zaman, şimdiki zaman, gelecek zaman, geniş zaman kavramı.
9. isim, jeoloji Yer kabuğunun geçirdiği gelişimde belirlenen ve fosillere göre dörde ayrılan geniş evrelerden her biri.
594 kez sorgulandı Kaynak (08.05.2008-02.01.2014)
( zmn + fa`al) → zaman
Türkiye Türkçe'sinde kullanılmayan Arapça zmn kök harflerinden gelir.
|
|
|
Türkçe
1. isim Zaman dilimi; asır, kurun, vakit.
2. isim Hayatın çocukluk, gençlik vb. dönemlerinden her biri; yaş1.
| Yazık ki delikanlılık çağını çoktan aşmıştır, şakaklarına kır düşmüştür, ayrıca hastadır. |
|
3. isim Kendine özgü bir özellik taşıyan zaman parçası; ahit, asır, dönem, devir1.
| Dünya atom çağında, biz hâlâ medeniyet kavgası içindeyiz. |
|
4. isim Tarihin ayrıldığı dört büyük bölümden her biri; kurun.
| İlk Çağ. Orta Çağ. Yakın Çağ. Yeni Çağ. |
|
5. isim, jeoloji Bir katmanın oluştuğu süre.
6. isim, mecaz Bir şeyin elverişli, uygun zamanı.
0 kez sorgulandı Kaynak (21.01.2026-21.01.2026)
|
|
kaynak
Türk Dil Kurumu, Türk Dili Tetkik Cemiyeti adıyla 12 Temmuz 1932'de Atatürk'ün talimatıyla kurulmuştur. Cemiyetin kurucuları, hepsi de milletvekili ve dönemin tanınmış edebiyatçıları olan Sâmih Rif'at, Ruşen Eşref, Celâl Sahir ve Yakup Kadri'dir. Kurumun ilk başkanı Sâmih Rif'at'tır. Türk Dili Tetkik Cemiyetinin amacı, "Türk dilinin öz güzelliğini ve zenginliğini meydana çıkarmak, onu yeryüzü dilleri arasında değerine yaraşır yüksekliğe eriştirmek" olarak tespit edilmiştir. Atatürk'ün sağlığında, 1932, 1934 ve 1936 yıllarında yapılan üç kurultayda hem Kurumun yönetim organları seçilmiş, hem dil politikası belirlenmiş, hem de bilimsel bildiriler sunulup tartışılmıştır. 26 Eylül-5 Ekim 1932 tarihleri arasında Dolmabahçe Sarayı'nda yapılan Birinci Türk Dili Kurultayı sonunda Kurumun "Lügat-Istılah, Gramer-Sentaks, Derleme, Lenguistik-Filoloji, Etimoloji, Yayın" adları ile altı kol hâlinde çalışmalarını sürdürmesi kabul edilmiştir. Sonraki kurultaylarda bu kollardan bazıları ayrılmış, bazıları tekrar birleştirilmiş; fakat ana çatı değiştirilmemiştir. 1934'te yapılan kurultayda Cemiyetin adı, Türk Dili Araştırma Kurumu; 1936'daki kurultayda ise Türk Dil Kurumu olmuştur
231066 kez sorgulandı
Bilgi Damlası Kaynaklar
|
|
|
